Wat doet een 4-jarige als hij even alleen is?

Vandaag een Eerst. Best wel scary vond ik dat. De keren dat Cookie op het aanrecht was geklommen en het bakkastje had uitgeladen, toen hij vroeger wakker was dan ons, als 2 jarige, zitten nog redelijk vers in het geheugen. Hij sliep in een meegroeibed, en was kennelijk muisstil om ons niet wakker te maken tijdens zijn rooftochten. Hij was aan het bakken. Lees: bloem en chocolade in muffinvormpjes – maar vooral ook ernaast – aan het gieten, en dat vervolgens aan het opeten. Dat was ook het moment dat er sloten op de kasten kwamen.

Dat hield hem niet tegen om ook “eitjes te maken”, toen we één keer vergaten om de koelkast op slot te doen. Na menig keer ALLE yoghurtpotjes open te doen was ook dat een must geworden. Ik heb toen ontdekt dat hij blijkbaar vrij goed eitjes kon breken, en sindsdien is hij mijn vaste eitjes-breker geweest tijdens het bakken. Handig. Het ergste van al, bij het eitjes-incident, is dat we die dan maar inderdaad gebakken hebben, maar terwijl het op het fornuis stond, afgeleid geraakten en vervolgens een heel erg donker kleur van eieren hadden. [Facepalm].

Uit die incidenten hebben we veel geleerd gelukkig, en de 2 opvolgende jaren zijn vrij van keuken incidenten in die zin gebleven. Hij verschoof zijn interesse naar de knutsel en spellen kasten, waar geen slot op zat. Even voor de duidelijkheid: er zaten ook geen gevaarlijke dingen in die kasten, alleen veel dingen. Héééél veel dingen, zo bleek. Genoeg om de vloer en zijn bed te kunnen bedekken. En een ander keer bleef de pampertafel niet gevrijwaard en had hij van zijn bed/kamer een wolk gemaakt. Hoe het er uit ziet als je alle vochtige doekjes uit enkele pakken doekjes haalt, hebben we toen ontdekt. Maar dat is iets anders.

Enfin. Deze morgen, 2 jaar later, was ik me aan het klaarmaken om naar het werk te gaan. Meestal slaapt iedereen dan nog, maar deze ochtend was Cookie wakker geworden en kwam hij naar me toe. Na enig smeken van zijn kant, en dat de andere huisgenoten nog sliepen en ik hen nog wat rust gunde, stemde ik toe dat hij mee mocht komen naar beneden – op voorwaarde dat hij zichzelf zou klaarmaken, omdat ik op tijd moest vertrekken. Zo gezegd, zo gedaan. Het ging vlotjes, hij werkte goed mee, en deed zijn ding.

Het moment dat ik moest vertrekken kwam sneller aan dan verwacht, en ik maakte een tekening voor hem op een post-it’tje van een sok en een tandenborstel. We spraken af dat hij dus zijn sokken nog zou aandoen, zijn tanden zou poetsen en daarna mocht tekenen, op de keyboard spelen – maar dan wel stilletjes – of puzzelen. Als er iets was, zou hij naar Papa gaan. We namen afscheid en met toch wel een heel vreemd gevoel liet ik hem dus alleen beneden achter, vrij spel om het huis ondersteboven te kunnen halen en alles dat hij maar kon vinden uit te laden of op te eten. Zonder dat Papa zich van enig kwaad bewust was.

Maar ik had het gevoel dat Cookie er klaar voor was, dat dat niet ging gebeuren, en ik gunde hem ook dat beetje zelfstandigheid, maar vooral ook de verantwoordelijkheid.

Toen ik thuiskwam vanavond, vroeg ik, enigszins bang voor wat ik zou horen, aan manlief hoe het verlopen was. Ik was blij te horen dat het was gegaan zoals ik had gehoopt. Geen brokken, geen uitgeladen kasten, de snoepvoorraad was nog onaangetast, en meneertje zat gewoon een beetje rustig te puzzelen. Oef.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close